เปิดตัวแล้วนะ ไปที่ http://boombaraga.hi5.com

ก้อกลับมาอีแล้วนะ.. หลังจากทนทุกข์ทรมานจากเรื่องของปัญหาหัวใจ
แล้วก็เรื่องปัญหาจากที่ทำงาน .. จนตอนนี้กลับมาตั้งต้นใหม่
ปล่อยทิ้งในหลายๆ เรื่อง .. แต่เรื่องหนึ่งที่ทิ้งไม่ได้ คงรู้นะ...
คนของฉัน

จากที่ทำงาน ได้เงินเดือนสอองหมื่นกว่า..
ก็กลับมายืน ณ จุดเดียวกับเด็กจบใหม่.. ได้เดือนละไม่ถึงหมื่น

อาฮ่ะ.. มาเป็น Call Center ของบริษัทการสื่อสารแห่งหนึ่งครับ
เริ่มงานมาได้เกือบเดือนแล้ว ... ต้องปรับตัวใหม่เยอะหน่อย
เพราะขนาดขององค์กรใหญ่กว่าที่เคยทำมาก
แต่คิดว่า เราทำที่นี่สบายใจกว่าเยอะ ไม่ต้องหอบงานมาทำที่บ้าน
จบสายก็คือจบงานเราไปหนึ่งงาน

แถมยังมีเรื่องแอบเก็บมาอมยิ้มได้ทุกวันด้วยนะ...
อย่างที่จะเล่านี่ครับ

แฟนเราก็ทำที่เดียวกันนะ

เราเองเป็นคนเข้างานกะบ่ายถึงเกือบเที่ยงคืน
วัฒนธรรมการทำงาน Call Center ที่ทำกันก็คือการทำงานเป็นกะ
การแลกเวรกันทำงาน หากจำเป็นต้องลา
เพราะงานบริการ ห้ามขาด ห้ามสาย ห้ามตาย ห้ามบ่น
(...แต่เรานินทาลูกค้าได้...)

เคยโทรเค้าไปใช้บริการ Call Center ของบริการโทรศัพท์มือถือที่คุณใช้กันอยู่บ้างไหม
สังเกตุไหม ถามอะไรนิด บางทีหายไปนานจัง เปิดเพลงให้ฟังซะเกือบหลับ
ไมต้องสงสัยหรอกนะ .. เพราะพวกเรากำลัง ลงรายละเอียดที่คุณถามอยู่ในใบงาน
วางสายจากคุณเราจะได้พร้อมรับสายต่อไป
แต่ในบ้างครั้ง .. ก็ไม่เสมอไป
เพราะเพื่อนๆรวมชีวิตหลายนเกือบต้องเสียชีวิตขณะรับสาย
เนื่องจากสำลักอาหาร เพราะพวกคุณน่ะ โทรเข้ามาขัดจังหวะการกิน

และขอให้เห็นใจเรานิว่าเรามีสมองเดียว แต่สองมือ
ถามทีละเรื่องนะ ย่ารน เพราะเราน่ะ รนกว่าคุณหลายๆ เท่าเลยนะ

วันนี้ .. มีป้าคนหนึ่งแกโทรเค้ามาสอบถามเกี่ยวกับเมนูพิเศษ ที่จะมีเฉพาะในเมนูพิเศษของคนที่ต้องการทำรายการนี้
ซึ่งป้าแกก็ซื้อซิมพิเศษนี้ไปใช้เหมือนกัน
"....สวัสดีครับ ..... ยินดีให้บริการครับ"
"จ้า...ป้าอยากจะถามอ่ะจ๊ะ ทำไมที่โทรศัพท์ป้าไม่มีเมนูนี้ล่ะจ๊ะ"
"ขออภัยครับ ขอทราบหมายเลขผู้ใช้งานครับ"
"อ๋อจะ.. เบอร์นี้แหละจ๊ะที่ป้าโทรมานี่อ่ะจ๊ะ ป้าจำไม่ได้"
"ครับ หมายเลขที่ติดต่อมาคือ ........ นะครับ ไม่ทราบเรียนสายอยู่กับคุณอะไรครับ"
"สายใจจ้า.. เนี่ยจ๊ะป้าไม่รู้จะทำไง ทำยังไงมันก้อไม่ขึ้นอ่ะจ๊ะ"
"ขอทราบยี่ห้อ และรุ่นของเครื่องโทรฯครับ"
"ป้าอ่านไม่ออกอ่ะจ๊ะ ภาษอังกฤษจ๊ะ ลูกมันซื้อให้อ่จ๊ะ จากมาบุญครอง" ... พระเจ้า แล้วกูจะเดาถูกไหมเนี่ย เอาว่ะ ลองดู
"โนเกียหรือเปล่าครับ"
"จ้า... เออ นั่นแหละ โนเกียอืมๆ แต่ป้าไม่รู้ว่ารุ้นอะไรนะ" อ้าว... กำแล้วไง เอาว่ะ อีกสักหน่อย
"คุณสายใจลองดูที่หน้าจอนะครับ มีตัวเลขเขียนไว้หรือเปล่าครับ อาจจะเป็นชื่อรุ่นก็ได้ครับ"
"อ๋อ..ใช่จ๊ะ ป้าเห็น ป้าเขียนไว้เอง เลขนะ.... (แล้วป้าแกก็อ่านเลขมาสิบตัว ขึ้นด้วย 08X XXX XXXX)"
พระเจ้า ป้าแกอ่านเบอร์โทรของแกเอง คงติดกันลืมไว้หน้าจอ เรารีบกด Mute หัวเราะแตก
"อุ๊ย โทษจ๊ะ นี่ป้าจดของป้าเอง เบอร์ป้าจะ หนูจะเอาใช่ไห จดไปเลยจ๊ะ" กำ... ก็ได้มาแล้วไงเจ๊
สุดท้ายป้าแกพยายามช่วยเต็มที่
"เนี่ยจ๊ะ ลูกป้ามันบอกรุ่นใหม่เลย .. เนี่ย รุ่นจอขาวดำ.....!!!!"
"ขออภัยครั รบกวนถือสายรอสักครู่" แล้วเราก้อไปฮาแตก จนได้สติ จึงตัดสินใจบอกป้าแกไปว่า ให้รอลูกชายมาทำรายการให้
เฮ้อ... พระเจ้า

วันนี้แค่นี้ก่อนล่ะกัน...เฮ้อ

ความต้องการของคนครับ

คนเราทุกคนมีความต้องการครับ .. อย่าปฏิเสธเลยครับ
และความต้องการนี้ ก็ใช่ว่าคนหนึ่งๆ จะมีเรื่องๆ เดียวที่เค้าต้องการ
พื้นฐานของคน ก็คงหนีไม่พ้อนเรื่องของ ความ สุข ความรัก ความมั่นคง
แต่ทุกอย่างก็มีเหตุผลและพื้นฐานของความถูกต้องและไม่เป็นพิษภัยกับตัวเองแน่นอนครับ
คนบางคนมีความต้องการแปลกๆ

ผมมีเรื่องหนึ่งเกิดกับชีวิตของผมครับ
ผมก็เป็นคนหนึ่งครับที่ต้องการความสุข ความสำเร็จ ความมั่นคง และความรัก
แค่ความสำคัญของผมมันเริ่มที่ความต้องการลำดับสุดท้ายที่ผมกล่าวมาครับ .. ความรัก

กับคนๆ หนึ่งครับ... คนที่ผมคิดว่าเค้ารักผม
เค้าเคยพูดประโยคหนึ่งกับผมนะครับ เวลาที่ผมทำอะไรดีๆ ให้กับเค้า ตอนคบกันใหม่ๆ
ว่า.. เดี๋ยวอีกหน่อยก็เปลี่ยนไป
แต่เวลาพิสูจน์แล้วว่าผมไม่ได้เปลี่ยนแตเค้าต่างหากที่เปลี่ยนไป

เมื่อก่อน ไม่ว่าจะทำอะไร เค้าก็จะโปรโมทกับเพื่อนๆ ว่าผมอยู่ในฐานะอะไร
เข้ารู้สึกดีกับเค้ามากแค่ไหน
แต่ตอนนี้ ... เค้าพูดกับเพื่อนๆ ว่าเบื่อ น่ารำคาญ ถ้ามีมีผม เค้าคงจีบคนที่คบกันใน MSN ไปแล้ว

ผมทำอะไนไม่ได้หรอกครับ แม้ว่าผมจะรู้ว่าเค้าทรยศกับความรู้สึกดีๆ ของผมไปได้ยังไง
ที่ผมเคยเป็นก็ได้แต่ระเบิดออกมาเป็นคำพูดเท่านั้น
และมันก็ไม่ได้ทำให้เค้ารู้สึกสำนึกอะไรเลย .. เค้าย้อนกลับตอบมาเพียงแค่ว่า .. แล้วผมจะไปคิดทำไม

ผมคงไม่คิดหรอกครับ ถ้าผมเป็นแค่คนหนึ่งที่เค้าคุยผ่าน MSN แล้วหิ้วมานอนด้วย หรือออกไปหาเค้าถึงที่

แต่นี่ ผมคิดว่าที่เค้าเลือกผมในตอนแรก เลือกมาเป็นคนร่วมชีวิต
ผมไม่ได้คิดว่า เค้ามองผมเป็นคนที่เค้าขออะไรแล้วผมจะให้ เช่น อยากได้โทรศัพท์ใหม่ตอนผมจะเปลี่ยนงาน เพราะมีปัญหาที่ทำงานต้องออกมาโดยไม่ได้อะไร
แล้วต้องหาทางเอาของที่เค้าต้องการมาให้ได้
แล้วห้ามพูดเรื่องนี้เป็นหนี้บุญคุณ ... เพราะถ้าพูดเค้าเองก็พร้อมจะหามาคืน
แล้วความรู้สึกของคนที่ได้เงินนั่นคืนมาล่ะครับ มันจะเหมือนคนไปทวงหนี้มากกว่า คนรักที่ยินดีให้ของกันหรือเปล่า
เพราะฉะนั้นผมก็ไม่พูด

แต่พอเดือดร้อน ผมต้องการเงินอย่างมาก เค้าเองก็ไม่ แต่เค้าไม่ให้ ทั้งๆ ที่ผมคืนเค้าได้ในอีก 5-6 วัน
ดูเหมือนเรื่องเงินเป็นเรื่องใหญ่นะครับกับคำว่า คนรักกัน (ตอนนี้ผมรักเค้าคนเดียว .. เค้าไม่ได้รักผมนะ)
เราอยู่ด้วยกันแล้วนะครับ ไม่ใช่แค่คนไปๆ มาๆ

ช่วงนี้เราสงคนตกงานครับ เวลาว่างเยอะ เค้าไม่คิดแม้จะไปเยี่ยมแม่ผม
แถมยังคุยกับเพื่อนๆกันว่า "ไม่ไปหรอก กดดันให้มันไปเอง" .. "เบื่อมัน .. จะโทรไปบอกแม่มันว่าตกงาน"
ครับ.. ก็ทำเลยครับ
ผมจะได้เลิกกับคุณง่ายขึ้น

เค้าเป็นคนเดินเร็วครับ
วันก่อนเราดูหนังรอบดึกกัน... เราตกลงนั่งรถไปอีกฝั่งเพื่อไปกินก๋วยเตี๋ยวเจ้าอร่อย
แต่เหมือนผมทำอะไรไม่ถูกใจเกี่ยวกับเรื่องเล็กๆ เช่นการขึ้นรถตู้ เค้าก็ทำไม่สนใจผมตลอดการเดินทาง
พอถึง ต้องเดินต่ออีกประมาณ 5 ป้ายรถเมล์ (ประมาณตี 1 กว่าๆ)
เค้าก็เดินแหนบ ทิ้งผมไว้ห่างแบบตะโกนเรียกไม่ได้ยิน
ผมก็เดินปกติ ผมรู้ว่าการเดินเร็วเป็นสิ่งดี ออกกกำลังกาย แต่มันทำให้เค้าปวดท้องได้ครับ
ผมใช้การเดินช้าของผม ให้เค้าได้หยุดพัก เป็นช่วงๆ จนถึงร้าน ก็จริงครับ เค้าปวดท้อง เลยต้องเข้าห้องน้ำ

พอทานเสร็จ เราก็ไปดูพฤติกรรมแปลกๆ ของคนกัน เค้าจะไปหาคู่กันตามสนามกีฬา หรือสวนสาธารณะ ซึ่งเค้าก็ขอไป "เดินเล่น" ทั้งๆที่ ปวดท้อง
จนกระทั่งเป็นเรื่อง เค้าหายไปพักหนึ่ง ผมตัดสินใจเดินไปตามหา ก็เห็นเค้าอยู่กับอีกคน ในรูปร่างภายนอกที่เค้าต้องการเป็นอย่างมาก พอเค้าเห็นผม เค้ารีบเดินออกมาหาผม ในขณะที่อีกคน ก็ไปอีกทาง
ท่าทางคนที่ผมพาไปอารมณ์เสีย บ่นไม่หยุด

จนกระทั่งเค้าบอกกลับบ้านเหอะ
ทั่งๆ ที่ก่อนหน้านี้บอกปวดท้อง แต่กลับเดินไปป้ายรถเมล์ที่อยู่ไกลได้เร็วมาก
ครับ .. ไม่ใช่คนโง่ ก็คงรู้ว่าเพราะอะไร
เพราะผมขัดจังหวะไง

เค้าถึงอยากไล่ผมไปไกลๆ เสียที

ผมบอกเค้าแล้วนะครับ ผมไปได้ แต่เราต้องเลิกกัน

เพราะถ้ากลับมา ผมคงได้ใช้ของร่วมกับคนอื่นไปแล้ว

ผมไม่รู้ว่าตัวผมเองอยู่กับเค้าเพราะอะไรกันแน่
เพราะตอนนี้งานก็ไม่ได้ทำในเมืองแล้ว คงได้เวลาแยกจากเค้าแล้วมั้งครับ
คบกันเกือน 2 ปีแล้ว คงได้เวลาไปหาคนที่เค้าทำอะไรได้มากกว่าที่ผมให้เค้าแล้วล่ะครับ
ผมรั้งจนเหนื่อยครับ
เหนื่อยมากๆ อยากได้ใครสักคนที่ผลัดกันดูแลซึ่งกันและกันมากกว่า
แบบนี้ผมไม่ไหวจริงๆครับ

ผมต้องการกำลังใจที่จะไปจากเค้าอย่างที่เค้าต้องการครับ
อย่างที่มีคนเคยพูดครับ ความรัก
มันคือการเสียสละ
ในเมื่อเขาอยากไปก็คงต้องให้เค้าไปครับ

ขอกำลังใจด้วยนะครับ